Büyüyünce sen sorsan da sormasan da senle olan pek çok anımı anlatacağım sana. İlki senin doğduğunu öğrendiğim geceyle ilgili olacak. Gecenin 10'unda yurt danışmasında çamaşır sırası beklerken telefonun çalmasını, henüz konuşmuş olduğum babaannenin tekrar arıyor olduğunu görünce acaba ne unuttu diye düşünüşümü, "Ezgi geldiii!" diyince attığım çığlığı bir bir tarif edeceğim sana. Önce çamasır sırasındaki, sonra da telefon rehberindeki herkesi doğumundan haberdar edişim ve o gece kalkacak ilk otobüsle seni görmeye gelmeyi düşünmem de eksik kalmayacak. Henüz bir saatlikken babanın gönderdiği fotoğraflara bakıp, o ana kadar olmayan birinin bir anda oluvermesine şahit olmanın şaşkınlığını da atlamayacağım. Bütün bunları sadece benden duymazsın belki de, şahitleri var bu anıların. Uzaklardan büyümeni nasıl takip ettiğimi, uzaklıklar kısalınca hayatımda tuttuğun yeri, her biri farklı şehirlere kısmet olan ilk doğumgünlerini de sadece benden duymayacaksın muhtemelen. Fotoğraflara bakıp anıları dinledikçe sen de sormak isteyeceksin belki, hatırladığım sürece hepsini anlatacağım, belki sen sordukça hatırladıklarımı farketmediklerim bir bir aklıma gelecek ve ben de şaşıracağım. O kadar çok çocukluk fotoğrafın olmasından sorumlu olmaktan hep memnun olacağım. Senin hikayelerini dinlemek ve her yeni fotoğrafını görmek zorunda kalan arkadaşlarımla karşılaşman beni biraz utandıracak ama gizli bir sevinç de duyacağım, sevildiğini bilmeni sağlayacak ve bu ömür boyu sana iyi gelecek diye.
Sana sadece benim anlatabileceğim bir anımız da olacak, bu sabah yaşadığımız. Bu sabah, muhtemelen ilerde gülüp geçeceğim bir sürü şey düşünerek uykusuz geçirdiğim gecenin sabahında sen yattığım odaya geldin. L'sini hala Y'ye yakın söylediğin "halaaa"yı başına koyduğun bir günaydın cümlesi kurup kucağıma yerleştin. Ben bu sabah sıkıntımın tesellisini senin daha 3 yılı tamamlamamış vücuduna sarılmakta buldum. Ben sana bu sabah sevdiğin birini nasıl teselli edeceğini kendimce öğrettim.
"Beni seviyor musun Ezgicim?"
"Seviyommm"
"Hadi sarıl bakalım halana, seni çok seviyorum de"
"Halacım seni çok seviyoğum"
"Üzülme halacım, hepsi geçer de"
"Üjülme halacım, hepsi geçeeğ"
2010 FIBA Dünya Basketbol şampiyonasında etrafımdaki dalgaya kapılarak bizim takımın çıktığı her maçı seyrettim. Mağlubiyetsiz ilerledikçe mutlu oldum, yarıfinalde ömrüm yarılandı, finali ne sen sor ne ben söyleyim. Şampiyona bitip de "Alışmıştık ya, keşke seyredecek başka maçlar olsa. Dur bakalım lig ne zaman başlıyor?" demeye başlayınca bir deja-vu hissiyle kendimi ergen zamanlarımda buldum.
dan iyi yorum alanların hepsini şampiyonada gördüğümü söylemem lazım. Tabi bunun yanında ilk defa şampiyonada gördüğüm oyunculardan yeni bir turnuva bile düzenlenebilir). Üstelik o dönemde milli takımın katıldığı bir şampiyona falan da yoktu, kaldı ki milli takım daha 12 Dev Adam olarak anılıp reklamlarda da gözükmüyordu. Eğer sözkonusu kişi ben olmasaydım bunu ergen bir genç kızın, eline basketbol topunu her alana duyduğu "default" ilgiyle açıklamak mümkün olabilirdi. Ama ben daha o zamandan arızaydım; ilgi alanıma hep kendi halinde ve sessiz tipler girerdi. Eline basketbol topunu alıp kendine baktıran ve bundan mutlu olanlarsa çoğunlukla iyi arkadaşım olurdu ve onlarla haftanın maçlarını değerlendirirdik :)
